امروزهشت سال است که نیستین از صبح تنها بودم و تو در من به پرواز در آمدی خوشحال خوشحال

خواستم با صدای بلند اشک بریزم فهمیدم باید تنهایم در آغوش بکشم و با صدای بلند اشک بریزم و خودم را آرام کنم مثل هشت سال پیش که فهمیدی تنهایم گذاشتی و باید ادامه بدهم و این دردناک ترین بخش زندگیم بود که دیوار پشتم ریخت قرارمون یادت نره کنارم باش بابا تو خواب تو رویا برام دعا کن دعا

من از جدال زندگی باز میگردم
و پاییز میداند
درختی که بر لبه ی دنیا ایستاده است،
تکیهگاه مطمئنی نیست..

سخت است باور این که
مسافرها
گاهی برنمیگردند....

با پیامی حال دل را خوب کن
ای تمامت بانی احوال خوش...

بعضییک توجیهاحمقانه دارند میگویند
بخاطر خودت ازت دست کشیدمکه
بیشتر آسیب نبینی مث این میمونه که
در دریا غرقشومو "آخرینتلاشو واسه"
نجاتم دریغ کند. چقدر تفکر احمقانه

حوالیِ تو

دلتنگی چگونه است
اینجا که باران می زند...

وقتی انسانها همدیگر را دوست داشته باشند، همدیگر را میبخشند.
اما وقتی دائما مجبور به این کار شوند، از دوست داشتنِ هم دست برمیدارند...

من هنوز تنها پیادهرویمیکنم هنوزم با
خود حرف میزنم و چاییخود را
تلخ میخورم و بعد ار ظهرها از پنجرهی
اتاقم به"انسانهاییکه به هیچوجه شبیهِ"
تو نیستند، خیره میشوم و به تو
فکر میکنم و اینکه چقدر، به دیدنِ یک
آدمیشبیهَت"حتیاز دور قانعم حقیقت"
اینه که زندگیکردناز نبودنت
سختتر نیست

من بی تو در غریب ترین شهرِ عالَمم
بی من تو در کجای جهانی که نیستی؟